Menu Sluit menu
7 oktober 2020

Onze toren, ons huwelijk

Nathalie en Yannick
Dien je eigen verhaal in
Share:

Yannick en Nathalie zijn al samen sinds het eerste middelbaar, al zo’n zestien jaar ondertussen.  Vijf jaar geleden, op zaterdag 22 november 2014, vroeg Yannick zijn grote liefde ten huwelijk op een wel héél originele manier. 

Nathalie: “Het was al een tijdje geleden dat we nog eens echt iets met ons tweetjes gedaan hadden. Dus hadden we afgesproken om die bewuste zaterdag samen naar de markt te gaan. Ik stond in de douche toen Yannick riep: ‘Zeg Nathalie, Stad Mechelen organiseert vandaag blijkbaar ook een spel waarbij je allerlei dingen via aanwijzingen moet zoeken.’”

Yannick: “Nathalie is nogal fan van stadsspelletjes en geocaching, waarbij je via GPS-coördinaten op schatzoektocht gaat. Dus had ik - zogezegd in naam van de stad - een hele zoektocht georganiseerd langs verschillende plaatsen die voor ons iets betekenen. Zo moest ze op zoek naar een aanwijzing in Il Cardinale, het eerste restaurant waar we gingen eten toen we in Mechelen kwamen wonen. Dat was wel grappig, want ze was daar veel sneller dan ik had verwacht. Ik was de GoPro nog aan het installeren - we hebben de hele tocht van Nathalie gefilmd - en moest me snel verstoppen op de wc.”

Nathalie: “Niet van de hak op de tak springen, Yannick. We gingen dus naar de markt, en ik kreeg van Yannick een papiertje met een gsm-nummer waarnaar ik een sms’je moest sturen om het spel te starten. Dat papiertje had hij zogezegd afgedrukt van de website van Stad Mechelen. Het zag er zo echt uit dat ik er meteen helemaal mee weg was.”

Yannick: “De eerste aanwijzing ging over de Ramblas van Mechelen. Via allerlei tips en omschrijvingen kwam Nathalie uiteindelijk terecht bij ‘Bij de Mama’ in de Bruul, het bekendste wafelkraam van Mechelen.”

Nathalie: “Daar moest ik vragen naar een Sneeuwwitje, en kreeg ik een warme wafel. Daarna belde ik mijn mama om te zeggen dat ik een supertof stadsspel aan het doen was van Stad Mechelen, dat ik al een wafel gekregen had en nu op weg was naar de chocolatier. En mijn moeder maar meespelen. Die wist natuurlijk beter.”

Yannick: “Het was heel grappig om te zien hoe Nathalie zich maar aan het haasten was. Ik had haar verteld dat tijd belangrijk was, en dat je een prijs kon winnen als je de snelste was. Je zag haar ook echt andere mensen in ‘t oog houden.”

Nathalie: “Haha ja! Toen ik uiteindelijk aan de beklimming van de toren begon, zag ik een ander koppel rondlopen met een briefje. Die heb ik dus even voorbijgestoken.” 

Yannick: “Ondertussen waren mijn getuige en ik al boven aan het wachten. Op de grond lag nog een laatste briefje met een quote van William Shakespeare en een tekstje van mezelf.”

Nathalie: “Nadat ik nog maar twee zinnetjes gelezen had, stond Yannick al voor mijn neus. En ging hij op zijn knie zitten. En ik kon alleen maar ‘Oh my god, oh my god, oh my god’ denken.”

Yannick: “Ik was zo nerveus. Ik vroeg of je met me wou trouwen, maar heb niet eens op je antwoord gewacht. En toen waren we elkaar al aan het knuffelen, voor ik besefte dat ik je nog niet eens je ring had aangedaan. Jongens toch. (lacht)”

Nathalie: “Och Yannick, het was superromantisch. Mooier had het echt niet kunnen zijn. Sindsdien heeft de Sint-Romboutstoren wel een speciale betekenis voor ons. Er kleeft een prachtige herinnering aan en dat maakt dat je toch met een ander gevoel naar de toren kijkt.”  

#